Problemy małych Ancymonków

Nadpobudliwość u dzieci to poważna choroba, a nie efekt złego wychowania (cz. 2.)

Sławni ludzie dotknięci ADHD

SALVADOR DALI- hiszpański malarz, grafik, nigdy nie lubił się uczyć.
Już w dzieciństwie za wszelką cenę usiłował zwrócić na siebie uwagę (popisując się przed kolegami skakał z wysokości) ALBERT EINSTEIN- genialny fizyk, zaczął mówić dopiero gdy skończył 5 lat. Czytać nauczył się w wieku 8 lat. Nauczyciele w żaden sposób nie potrafili do niego dotrzeć. Na studiach miał na tyle poważne kłopoty z matematyką, że groziło mu usunięcie z uniwersytetu.

THOMAS EDISON- genialny wynalazca m. in. żarówki, kineskopu. Został wyrzucony z podstawówki. Nauczyciele uznali, że nie ma dla niego miejsca w szkole, bo jest "leniwy i cierpi na nieuleczalną głupotę"

TOM CRUISE- amerykański aktor i producent filmowy. W ciągu kilku lat zaliczył 15 szkół. Miał problemy z nauką. Z trudnością nawiązywał kontakt z rówieśnikami. Sposobem na poskromieniem nadmiernej energii był sport. Trenował zapasy, hokej, tenis, futbol i narciarstwo.

WINSTON CHURCHILL- premier Wielkiej Brytanii. Był bardzo złym uczniem. Matka mówiła mu: "Gdybyś tylko spróbował nakreślić plan swojego działania i postarał się go zrealizować, byłbyś w stanie osiągnąć wszystko, czego byś pragnął. Twoja bezmyślność jest twym największym wrogiem"

Dzieci z ADHD są często agresywne. Główną przyczyną agresywnych zachowań jest potrzeba bycia wartościowym człowiekiem, akceptowanym społecznie, przynależnym do grupy, chęć osiągnięcia przewagi nad innymi, przynajmniej raz w życiu bycia lepszym, ładniejszym, szybszym. Należy uświadomić dzieciom, że zachowując się agresywnie ryzykują tym iż:
- popadną w konflikty,
- stracą szacunek dla siebie lub innych,
- będą nie lubiani,
- dojdzie do przemocy.

Przykłady zabaw i ćwiczeń interakcyjnych:

1) Dostrzeganie agresywnych uczuć i ich wyrażanie
Podczas tej zabawy, uczestnicy dostrzegają odczucia drugiej osoby. W świadomy sposób uczą się uświadamiać własne uczucia, dopuścić do tego by się pojawiły, otwarcie je wyrażać. Zdobywają doświadczenia, że złość, wściekłość i agresja należą do natury każdego człowieka, jednak trzeba je kontrolować i konstruktywnie przezwyciężać.

MOWA CIAŁA
Każdy uczestnik otrzymuje karteczkę na której narysowany został symbol stanu emocjonalnego (np. strach, gniew, smutek....). Przy pomocy gestów, mimiki trzeba pokazać ów stan. Pozostali odgadują jakie uczucia zostały wyrażone. Na koniec dyskutujemy, po czym można zidentyfikować różne stany emocjonalne. Jakie uczucia są łatwiejsze do pokazania i rozpoznania?

2) Rozpoznawanie przyczyn wściekłości i agresji
Celem tych zabaw jest nauczenie rozpoznawania przyczyn agresywnych zachowań względem innych osób lub rzeczy. Należy rozpoznać konkretny motyw i znaleźć konstruktywny sposób odreagowania.

DZIURA W MURZE
Dzielimy uczestników na małe grupy (maks. 5 os.). Troje lub czworo tworzy "mur", piąty uczestnik próbuje przedostać się przez przeszkodę, to jest wybić dziurę w murze. Kiedy mu się to uda lub po upływie określonego czasu następuje zamiana ról, tak, aby każdy miała możliwość zaatakowania muru. Po zakończonej zabawie próbujemy odpowiedzieć na pytania: Jak często atak kończył się atakiem drugiej strony?; Jak czujemy się jako mur, a kiedy z wysiłkiem wybijamy w nim dziurę?;

Czy są tacy, którzy zrezygnowali z przedostania się na drugą stronę?

3) Uczymy się lepiej rozumieć siebie samych i innych ludzi
Ćwiczenia te umożliwiają doświadczenie w mało zagrażający sposób, jak oddziaływali do tej pory na innych oraz co obciążało ich społeczne kontakty.

ZNAJOMOŚĆ LUDZKICH CHARAKTERÓW
Wszyscy otrzymują kartki papieru, na których narysowano wcześniej kontury ludzkiego ciała. Do tego szkicu każdy dorysowuje to, co uważa najbardziej charakterystyczne dla siebie (np. język, jeżeli jest szczególnie dowcipny lub gadatliwy; uszy, jeśli dobrze potrafi słuchać innych; zamknięte oczy; serce- gdy jest wrażliwy i współczujący; pięści, jeśli często popada w konflikty.....). Sylwetki umieszczamy na tablicy. Grupa odgaduje, która z nich pasuje do uczestnika zabawy. Rozmawiamy na ten temat, która sylwetka była szczególnie trudna do przyporządkowania, która nie sprawiła problemu, które są podobne, czym się różnią itp.

4) Opanowanie i przezwyciężanie złości i agresji
Zabawy te uczą panowania nad własną złością oraz rozwiązywaniem konfliktów. Mogą przynosić stan odprężenia i wypróbowanie własnych rozwiązań stanie się możliwe.

OBRONA PRZED GŁUPIMI ZACZEPKAMI
Uczestnicy zostają poinformowani, ze na przezwiska i głupie zaczepki można zareagować w następujący sposób;
" Ty smarkaczu! "-" Ach, rzeczywiście, może masz chusteczkę do nosa?".
" Ty głupcze!"- " Tak uważasz, bo sam w przeciwnym razie nie byłbyś mądry!".
" Ty niedorajdo!"- " Może i tak, czy w takim razie pomożesz mi? ".

Bawiący zastanawiają się nad niezwykłymi odpowiedziami na agresywne zaczepki. Przedstawiają swoje propozycje. Mogą też przedstawić różne scenki.

5) Budowanie poczucia własnej wartości i silnej osobowości.
Przejawiający zachowania agresywne sprawiają wrażenie silnych. Zwykle są to pozory, gdyż zazwyczaj są niepewni siebie i innych. Należy umożliwić w zabawie doświadczenie siebie samego jako kogoś wielce znaczącego i wykształcenie w nim poczucia własnej wartości.

TAKI SAM I INNY
Uczestnicy siedzą w kole. Prowadzący wydaje każdemu polecenie: Wskaż osobę, która ma na sobie coś w kolorze niebieskim; Dotknij każdego kto ma zegarek itp.
Dzięki powtarzanej czynności można dostrzec wspólne cechy. Nie lubiane osoby w tej zabawie są takie same pod wieloma względami.

5) Nawiązywanie nieagresywnych konfliktów
Cele realizowane podczas zabaw i ćwiczeń pozwalają ukierunkować na potrzeby innych odsuwając na drugi plan potrzeby własne. Ćwiczenie to pozwoli na zrodzenie się pozytywnych uczuć w stosunku do siebie i przygotowuje do rozwiązywania konfliktów.

GRUPOWY OBRAZEK
Zespół dzielimy na pięcio- sześcioosobowe grupy. Każdy otrzymuje kartkę rysunkową formatu A3. Prowadzący podaje temat pracy, który należy narysować (np. Ogród moich marzeń). Po krótkim czasie uczestnicy przekazują kartki swoim sąsiadom, którzy dorysowują kolejne elementy tego rysunku. Kartka krąży do momentu aż powróci do osoby rozpoczynającej rysunek.

Po zakończeniu rozmowa uwzględniająca pytania: Czy każdy pracował zgodnie z tematem, tak aby powstał "grupowy obrazek"?; Czy jest to zadanie łatwe, czy trudne?;

6) Pokojowe rozwiązywanie konfliktów
Zabawa ma przyczynić się do świadomego i wolnego od agresji radzenia sobie z konfliktami.

DZIECKO, KTÓRE POKONAŁO ZŁOŚĆ
Prowadzący opowiada historię o dziecku, które pokonało złość. Po kilku zdaniach prosi, aby uczestnicy kontynuowali dalszy ciąg opowieści w taki sposób, by złość została pokonana. W końcowej rozmowie należy dokonać analizy, czy rzeczywiście osiągnięty został cel zabawy- pokonana złość.


Źródła:
1) Portman Rosemarie: Gry i zabawy przeciwko agresji. Kielce: "Jedność" 1999.
2) Grochulska Joanna: Reedukacja dzieci agresywnych. Warszawa: Wydaw. Szk. i Pedag., 1982.

Opracowanie: Dorota Drożdż

Źródło: Profesor.pl

Poprzednia strona